วันธรรมดาของมินกวนค่อนข้างยุ่งมาก เธอได้แชร์ตารางเวลาของเธอ โดยเฉพาะในวันที่งานยุ่งๆ

มิน ควาน ตื่นนอนเวลา 8 โมงเช้า เธอทำงานพาร์ทไทม์ที่โรงเรียนสอนภาษาญี่ปุ่นตั้งแต่ 9 โมงเช้าถึงบ่ายโมง จากนั้นก็ไปมหาวิทยาลัยเพื่อพักทานอาหารกลางวันสั้นๆ และเรียนเริ่มเวลาบ่ายโมง ในตอนเย็น เธอเรียนภาษาญี่ปุ่นธุรกิจออนไลน์ตั้งแต่ 6:30 น. เธอถึงบ้านประมาณ 9:30 น. จากนั้นเธอก็ทานอาหารเย็น ทำการบ้านให้เสร็จ และเข้านอนประมาณเที่ยงคืน ปัจจุบันเธอกำลังทำวิทยานิพนธ์จบการศึกษา และมักใช้เวลาวันหยุดสุดสัปดาห์ทำงานพาร์ทไทม์หรือเรียนหนังสือ ยาน
พาหนะหลักของมิน ควานสำหรับชีวิตที่ยุ่งวุ่นวายเช่นนี้คือรถมอเตอร์ไซค์ มันขาดไม่ได้ไม่เพียงแต่สำหรับการเดินทางไปมหาวิทยาลัยและงานพาร์ทไทม์ของเธอเท่านั้น แต่ยังสำหรับการออกไปเที่ยวสั้นๆ ในวันหยุดของเธอด้วย

แม้จะมีชีวิตประจำวันที่วุ่นวาย แต่หมินควานก็มีวิธีผ่อนคลายที่เธอชื่นชอบ นั่นคือการเดินเล่น
“บางครั้งฉันนั่งรถเมล์ไปที่ที่ฉันอยากไปเที่ยวตอนกลางคืน แล้วเดินกลับมา”
หมินควานกล่าวพร้อมรอยยิ้ม เมื่อไม่นานมานี้ เธอไปโอฮาระและเดินไปประมาณ 15 กิโลเมตรในวันเดียว แทนที่จะไปเที่ยวตามแหล่งท่องเที่ยว เธอชอบไปสถานที่ที่ไม่เคยไปมาก่อนและเดินเล่นอย่างอิสระ ซึมซับบรรยากาศของสถานที่นั้นๆ
อีกสิ่งหนึ่งที่เธอชอบคือการออกไปทานอาหารกับเพื่อนๆ จากโรงเรียนสอนภาษาญี่ปุ่นที่เธอเคยเรียนในโอซาก้า หรือกับเพื่อนๆ จากมหาวิทยาลัย เธอชอบร้านอาหารเวียดนามใกล้ๆ มหาวิทยาลัยเป็นพิเศษ น่าเสียดายที่เธอไม่ค่อยดื่มแอลกอฮอล์เพราะเธอมักจะใช้มอเตอร์ไซค์

เมื่อถูกถามเกี่ยวกับนิสัยการกิน เธอบอกว่าเธอไม่ค่อยออกไปทานอาหารนอกบ้านบ่อยนัก โดยปกติแล้วเธอจะซื้อขนมปังจากร้านสะดวกซื้อเป็นอาหารเช้า และทานอาหารกลางวันที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย เธอมักจะทำอาหารเย็นทานเองหลังจากกลับบ้าน เธอ
มักจะทำอาหารเวียดนามเป็นอาหารเย็น และบอกว่ารสชาติอาหารจากบ้านเกิดเป็นความสุขประจำวันของเธอ เธอมีสูตรอาหารมากมาย และบอกว่าเธอ “เปิดดูและลองทำอะไรก็ได้ที่อยากกิน”
“มีร้านขายของชำเวียดนามอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัย และฉันก็สามารถหาเครื่องปรุงรสเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตขายส่ง ดังนั้นฉันจึงไม่มีปัญหาอะไร”
ในทางกลับกัน เธอบอกว่าเธอรู้สึกถึงผลกระทบของราคาสินค้าที่สูงขึ้นต่อค่าครองชีพในญี่ปุ่น
“ผักและผลไม้มีราคาแพงกว่าเมื่อเทียบกับเวียดนาม แต่เมื่อเร็วๆ นี้ ค่าแรงรายชั่วโมงสำหรับงานพาร์ทไทม์ของฉันก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน ดังนั้นฉันจึงสามารถจัดการได้”
นอกจากนี้ เมนูโปรดของเธอในโรงอาหารของมหาวิทยาลัยคือ “ข้าวหน้าทาโก้” มันเป็นอาหารจานแรกที่เธอกินหลังจากเข้ามหาวิทยาลัย และมันก็เป็นเมนูโปรดของเธอตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

หนึ่งในข้อกังวลที่ใหญ่ที่สุดเมื่อไปเรียนต่อต่างประเทศคือค่าครองชีพ
ในกรณีของมินควน ค่าใช้จ่ายรายเดือนของเธออยู่ที่ประมาณ 130,000 เยน ซึ่งรวมถึงค่าเช่า 40,000 เยน ค่าอาหาร 40,000 เยน ค่าสาธารณูปโภคประมาณ 10,000 เยน ค่าน้ำมันรถมอเตอร์ไซค์ 2,000 เยน รวมถึงค่าสื่อสารและประกันภัย เธอใช้รายได้จากงานพาร์ทไทม์มาจ่ายค่าใช้จ่ายเหล่านี้ส่วนใหญ่
เมื่อถามถึงกลยุทธ์การประหยัดเงิน เธอ
ตอบว่า “ฉันใช้สิ่งอำนวยความสะดวกของมหาวิทยาลัยเมื่อทำงานที่ได้รับมอบหมาย และฉันกินอาหารที่โรงอาหารเพราะอาหารราคาถูก นอกจากนี้ ในฤดูหนาวฉันไม่ค่อยใช้เครื่องทำความร้อนและมักใช้ผ้าห่มไฟฟ้า”
มหาวิทยาลัยหลายแห่งในเกียวโตมีพื้นที่อ่านหนังสือและห้องพักผ่อนที่สะดวกสบาย และการใช้ประโยชน์จากสภาพแวดล้อมเหล่านี้ให้ดีอาจเป็นวิธีหนึ่งที่จะทำให้การเรียนต่อต่างประเทศคุ้มค่า

ปัจจุบัน มินกวง ทำงานพาร์ทไทม์ที่โรงเรียนสอนภาษาญี่ปุ่นแห่งหนึ่ง ซึ่งเธอวางแผนจะทำงานที่นั่นหลังจากเรียนจบ งานของเธอมีความหลากหลาย รวมถึงการให้ข้อมูลแก่นักเรียนที่ต้องการศึกษาต่อในญี่ปุ่น การช่วยเหลือด้านขั้นตอนการขอวีซ่า และการให้คำปรึกษาแก่นักเรียนที่กำลังศึกษาอยู่ต่างประเทศ เธอเล่าว่ามีหลายแง่มุมที่ท้าทาย เช่น การจัดทำเอกสารที่ซับซ้อนและการใช้ภาษาที่สุภาพ แต่เธอก็รู้สึกว่าคุ้มค่าที่จะได้ขยายเครือข่ายความสัมพันธ์ผ่านการมีปฏิสัมพันธ์กับนักเรียนและผู้คนในแวดวงการศึกษา
นอกจากนี้ มินกวงยังเคยทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านสะดวกซื้อมาก่อน
“เพื่อนชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งบอกฉันว่า ‘เธอควรทำงานที่ร้านสะดวกซื้ออย่างน้อยสักครั้งตอนที่ยังเป็นนักเรียน’”
เธอเล่าว่าประสบการณ์ด้านการบริการลูกค้าช่วยพัฒนาทักษะการสนทนาภาษาญี่ปุ่นของเธอได้อย่างมาก