อันที่จริง ฉันรู้สึกผูกพันกับเกียวโตเป็นพิเศษมานานแล้ว ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจมาเรียนต่อที่ญี่ปุ่นเสียอีก

ตอนที่ฉันเรียนอยู่มัธยมต้น ฉันคลั่งไคล้อนิเมะมาก และหลงใหลในเรื่องราวความรักระหว่างชินอิจิและรันใน “โคนันนักสืบ” ช่วงนั้นมี “ภาคทัศนศึกษา” ออกมา และฉันก็หลงใหลในบรรยากาศโรแมนติกของเกียวโตในฤดูใบไม้ร่วง โดยเฉพาะฉากวัดคิโยมิซุเดระ และเริ่มปรารถนาอย่างแรงกล้าว่า “สักวันหนึ่งฉันจะได้สัมผัสโลกแบบนั้นบ้าง”

จากนั้น ในช่วงฤดูร้อนหลังจากที่ฉันเรียนจบมัธยมต้น ฉันก็ได้เหยียบย่างเข้าไปในเกียวโตเป็นครั้งแรก ฉันได้ไปเยี่ยมชมวัดคิโยมิซุเดระ ซึ่งฉันอยากไปมานานแล้ว แต่ตอนนั้นวัดกำลังอยู่ในระหว่างการปรับปรุงซ่อมแซม ฉันจึงมองไม่เห็นแม้แต่กระเบื้องหลังคา แต่ที่แปลกคือ จิตใจของฉันกลับไม่หวั่นไหว ตรงกันข้าม ในความเงียบสงบ ฉันกลับรู้สึกถึงความงดงามของเมืองเกียวโตและการผ่านพ้นของกาลเวลา

ต้นซากุระบนเนินซันเนนซากะยังคงอยู่ ใบสีเขียวสดส่องประกายระยิบระยับในแสงอาทิตย์ยามเย็นและพลิ้วไหวไปตามสายลม ในขณะนั้น ฉันรู้สึกราวกับว่าต้นซากุระเหล่านั้นกำลังสัญญาอย่างอ่อนโยนกับฉันว่าฉันจะกลับมาที่นี่อีกแน่นอน

ด้วยความปรารถนาอย่างแรงกล้าในใจ ฉันจึงตัดสินใจไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น เช่นเดียวกับนักเรียนต่างชาติหลายๆ คน ฉันใช้เวลาปีแรกในโตเกียว

โตเกียวคึกคักอย่างแท้จริง เต็มไปด้วยแสงสว่างและผู้คนไม่ว่าจะไปที่ไหน แสงไฟนีออนส่องสว่างสี่แยกชิบูย่าตลอดทั้งคืน และแสงไฟของย่านคาบูคิโจในชินจูกุก็ส่องประกายระยิบระยับไม่หยุดหย่อน ทางเหนือของทางออกทิศตะวันตกของอิเคบุคุโระ ได้ยินสำเนียงการพูดที่หลากหลาย กลิ่นอาหารที่คุ้นเคยลอยอบอวลอยู่ในอากาศ และตึกระฟ้าของโอเทมาจิก็สูงตระหง่านในความมืดราวกับสัตว์ร้ายเหล็กยักษ์ที่ดูดกลืนความกระตือรือร้นของผู้คน ในบรรยากาศที่อึดอัดของโตเกียว ฉันเหนื่อยล้าจากการเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย และเริ่มรู้สึกว่าถ้าอยู่ที่นี่ต่อไป ฉันอาจจะหลงลืมรากเหง้าของตัวเองไป
ก่อนที่ฉันจะรู้ตัว ฉันก็เริ่มนับถอยหลังวันที่จะได้ไปเกียวโตแล้ว

ในช่วงเวลานั้น ครูและเพื่อนๆ ถามฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า “ทำไมถึงเลือกเกียวโต?” ทุกครั้งฉันก็จะตอบต่างกันไป “เพราะอยากเดินเล่นรอบวัดคิโยมิซุเดระในฤดูใบไม้ร่วง” “เพราะเกียวโตมีวัฒนธรรมที่ลึกซึ้ง” “เพราะมหาวิทยาลัยที่ฉันอยากเรียนอยู่ในเกียวโต” — ทั้งหมดนี้เป็นความจริง แต่ฉันรู้สึกว่าไม่มีข้อใดเป็นแก่นแท้ของเรื่องนี้เลย

แม้ว่าฉันกำลังมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางของฉันคือเกียวโต แต่รูปร่างของจุดหมายปลายทางนั้นยังคงคลุมเครืออยู่ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันมั่นใจคือ “ฉันรู้สึกว่าในเกียวโต ฉันสามารถค้นพบรากเหง้าของตัวเองได้อีกครั้ง” ในเมืองที่เงียบสงบและลึกซึ้งแห่งนี้ ที่ซึ่งเวลาไหลเอื่อยอย่างนุ่มนวล ฉันรู้สึกว่าในที่สุดฉันก็พบสถานที่ที่ฉันรู้สึกว่า “ไม่เป็นไรที่จะอยู่ที่นี่”
นั่นคือเหตุผลที่ฉันมาเกียวโต