อันที่จริง ฉันรู้สึกผูกพันกับเกียวโตเป็นพิเศษมานานแล้วตั้งแต่ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจมาเรียนต่อที่ญี่ปุ่นเสียอีก

ตอนที่ฉันเรียนอยู่มัธยมต้น ฉันคลั่งไคล้อนิเมะมาก และหลงใหลในเรื่องราวความรักระหว่างชินอิจิและรันจากเรื่องยอดนักสืบจิ๋วโคนันมาก ช่วงนั้นตัวเอกได้เดินทางมาทัศนศึกษาที่นี่ ซึ่งฉันก็ได้หลงใหลในบรรยากาศโรแมนติกของเกียวโตในฤดูใบไม้ร่วง โดยเฉพาะฉากวัดคิโยมิซุเดระ และเริ่มปรารถนาอย่างแรงกล้าว่า “สักวันหนึ่งฉันจะได้สัมผัสโลกแบบนั้นบ้าง”

จากนั้น ในช่วงฤดูร้อนหลังจากที่ฉันเรียนจบมัธยมต้น ฉันก็ได้เหยียบย่างเข้าไปในเกียวโตเป็นครั้งแรก ฉันได้ไปเยี่ยมชมวัดคิโยมิซุเดระซึ่งฉันอยากไปมานานแล้ว แต่ตอนนั้นวัดกำลังอยู่ในระหว่างการปรับปรุงซ่อมแซมทำให้ฉันจึงมองไม่เห็นแม้แต่กระเบื้องหลังคาแต่น่าแปลกที่จิตใจของฉันกลับไม่รู้สึกหวั่นไหว แต่กลับรู้สึกถึงความงดงามและการผ่านพ้นของกาลเวลาของเมืองเกียวโต

ต้นซากุระบนเนินซันเนนซากะยังคงอยู่ ใบสีเขียวสดส่องประกายระยิบระยับในแสงอาทิตย์ยามเย็นและพลิ้วไหวไปตามสายลม ในขณะนั้น ฉันก็ได้ให้คำสัญญากับต้นซากุระว่าจะหวนกลับมาอย่างแน่นอน

ด้วยความปรารถนาอย่างแรงกล้าในใจ ฉันจึงตัดสินใจไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น เช่นเดียวกับนักเรียนต่างชาติหลายๆ คน ฉันใช้เวลาปีแรกในโตเกียว
โตเกียวเป็นเมืองที่คึกคักอย่างมาก ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็เต็มไปด้วยแสงสว่างและผู้คน แสงไฟนีออนส่องสว่างสี่แยกชิบูย่าตลอดทั้งคืน และแสงไฟของย่านคาบูคิโจในชินจูกุก็ส่องประกายระยิบระยับไม่หยุดหย่อน ทางเหนือของทางออกทิศตะวันตกของอิเคบุคุโระ ได้ยินสำเนียงการพูดที่หลากหลาย กลิ่นอาหารที่คุ้นเคยลอยอบอวลอยู่ในอากาศ และตึกระฟ้าของโอเทมาจิก็สูงตระหง่านในความมืดราวกับสัตว์ร้ายเหล็กยักษ์ที่ดูดกลืนความกระตือรือร้นของผู้คน ในบรรยากาศที่อึดอัดของโตเกียว ฉันเหนื่อยล้าจากการเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย และเริ่มรู้สึกตัวว่าถ้าอยู่ที่นี่ต่อไป ฉันอาจจะหลงลืมรากเหง้าของตัวเองไปก็เป็นได้ และก่อนที่ฉันจะรู้ตัว ฉันก็เริ่มนับถอยหลังวันที่จะได้ไปเกียวโตแล้ว　

ในช่วงเวลานั้น ครูและเพื่อนๆ ถามฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า “ทำไมถึงเลือกเกียวโตหล่ะ” ทุกครั้งฉันก็จะตอบต่างกันไป “เพราะอยากเดินเล่นรอบวัดคิโยมิซุเดระในฤดูใบไม้ร่วง” “เพราะเกียวโตมีวัฒนธรรมที่ลึกซึ้ง” “เพราะมหาวิทยาลัยที่ฉันอยากเรียนอยู่ในเกียวโต” — ทั้งหมดนี้เป็นความจริง แต่ฉันรู้สึกว่าไม่มีข้อใดเป็นแก่นแท้ของเหตุผลนี้เลย
แม้ว่าฉันกำลังมุ่งหน้าไปยังเป้าหมายของฉัน แต่รูปร่างของจุดหมายปลายทางนั้นยังคงคลุมเครืออยู่ อย่างไรก็ตามยังคงมีสิ่งหนึ่งที่ฉันมั่นใจอยู่เสมอคือ “เกียวโตจะพาให้ฉันสามารถค้นพบรากเหง้าของตัวเองได้อีกครั้ง” ในเมืองที่เงียบสงบและลึกซึ้งแห่งนี้ ที่ซึ่งเวลาไหลเอื่อยอย่างนุ่มนวล ฉันรู้สึกว่าในที่สุดฉันก็พบสถานที่ที่ฉันรู้สึกว่า “อยู่ที่นี่ก็ได้นะ”
และนั่นคือเหตุผลที่ฉันมาเกียวโต